تو مي‌خواهي بگويي "وَ حَرْبٌ لِمَنْ حارَبَکُمْ" نداريم و گل و بلبلش كنيم؟ كدام گل و بلبل؟ ببينيد اينها دارند در دنيا چه مي‌كنند؟ چه گلي چه بلبلي؟ براي دوم خردادي‌ها تجربه خوبي شد كه در گفت‌وگوي تمدن‌ها به مبدعين ثابت شد كه آنها گفت‌وگوي گلوله دارند و متمدن نيستند و مستكبرند.

مردم‎شان را كار ندارم، دولت‌ها را كار دارم. دولت‌ها ژست لبخند مي‌گيرند، ولي پشت لبخندهايشان مشت آهنين است. به خودشان هم ثابت شده است. ليدرهاي اصلي‌شان در سفرهايي كه رفتند، اذيت شدند. خيلي اينها را تحويل نگرفتند. وقتي مي‌خواهند از بزرگان دوم خرداد را كنار سلمان رشدي بگذارند، متوجه مي‌شود يعني چه. اينها دارند حيله مي‌كنند، مكر مي‌كنند. من كه با نيت صادق و پاك رفتم كه دم از گفت‎وگوي تمدن‌ها بزنم، چرا دشمن رده يك ‌مرا كه ـ‌امامي كه من به امامي قبول دارم گفته اين شخص مهدورالدم است‌ـ، مي‌خواهيد بياوريد كنار من و به او جايزه بدهيد؟ پس شما تضعيف‌كننده شخصيت من به عنوان يك مسئول ارشد اين مملكت هستيد، پس به درد من نمي‌خوريد، لذا همان موقع او آمد در آغوش رهبري. انتهاي كار متوجه شد كه واقعاً اين‌طور نبود. شما رئيس‌جمهور اول دوم خرداد را ببينيد و رئيس‌جمهور آخر دوم خرداد را هم ببينيد. البته آن رئیس جمهور آخر هم ايده‌آل و مطلوب نيست. اصلاً بنده با ايشان خيلي سنخيتي ندارم. امروز خدا بخير كند، رئيس‌جمهور اول ما را ببينيد، ما اميدواريم انتهاي دوره چهار ساله دوم همان رئيس‌جمهور اول‎مان را ببينيم. يعني ببينيم عبارات راجع به ولي‌فقيه همان‌هايي باشد كه در ابتدا بود.

سينه‌زني مقدمه اين كار است. جايي كه پرچم امام حسين(ع) به آتش كشيده مي‌شود، بايد بيرون بريزند و بچه‌ها بيرون آمدند. اگر نگاه كنيد، مي‌بينيد بخش عظيمش بچه‌هاي بسيج بودند، اما اين‌طور نبود كه بچه‌هايي كه كارت بسيج ندارند، نبودند، استادها هم بودند، مسئولين دانشكده‌ها هم بودند، هيئت علمي‌ها بودند و چه جمعيت باشكوهي حضور داشتند و اين اصل قضيه است.